ديسك مانند يك حباب بيضي شكل مي باشد كه قسمت مركزي آن داراي مايع چسبناك و غليظ بوده و اطراف اين مايع غليظ را چند لايه نازك و محكم پوشانده است. ديسك قدرت ضربه گيري ستون فقرات را افزايش مي دهد و در هر حركتي جابجا شدن مايع داخلش سبب انتقال فشار مي گردد. گاهي در خم شدن به جلو هر كدام از مهره ها فشاري معادل 250 پوند را تحمل كرده و در بعضي حركات غلط بدن فشار روي ديسك از اين هم فراتر رفته و باعث پاره شدن لايه اطراف مايع ديسك مي گردد. 

 حدود 90% كارها در زندگي ما در وضعيت خميده انجام مي گردد. آسيب ديسك كمري اكثراً در فضاي بين مهره اي L4 – L5 و يا در L5 – S1 بوجود مي آيد. اگر نوكلئوس يك ديسك بين مهره اي كمري از درون آنولوس بيرون زده و ليگامان طولي خلفي را به بالا بزند و يا پاره كند، ريشه هاي عصبي لومبوساكرال ممكن است جابجا شده يا تحت فشار قرار بگيرند.

تظاهرات باليني در دیسک کمر:

درد ناحيه پايين كمر همراه با اسپاسم و انتشار درد به سمت يكي از مفاصل هيپ و انتقال به سمت پايين و پا (سياتيك). با انجام فعاليتهايي كه سبب افزايش فشار مايع درون نخاع مي شود (مثل خم شدن، بلند شدن، فشار و كشش ناشي از سرفه و عطسه) درد شديد شده و معمولاً با استراحت در بستر بر طرف مي گردد. همچنين تست لازك مثبت مي شود (يعني بلند كردن پا در حالت صاف موجب كشيده شدن عصب سياتيك و ايجاد كمر درد مي شود). از دست دادن حس، درد درماتومي، از دست دادن حركت در ميوتومهايي كه با اين ريشه ها عصب گيري مي شوند. از دست دادن پرش تاندون زانو و مچ پا. ممكن است كل دم اسب تحت فشار باشد و موجب پاراپلژي، از دست دادن كنترل اسنفنكتر مثانه و روده شود. همچنين ممكن است آنولوس بدون پاره شدن بيرون زده، دژنره شده و اسپونديلوزيس كمري كه در افراد مسن شايع است را بوجود آورد. گاه درد پشت بصورت عميق و ثابت (لومباگو‌) با يك جزء تيز كه از باسن به پا تير مي كشد توصيف مي شود. و گاه درد به كشاله ران داخلي و انگشت پا تير مي كشد. بعد از مدتي تغيير شكل در وضعيت ستون فقرات ديده مي شود. 

علل ايجاد ديسك كمر:

برداشتن جسم سنگين، بد نشستن، بد خوابيدن، بد رانندگي كردن، ورزش اشتباه، كفش نامناسب، گردن خم به جلو، كف پاي صاف يا گودي بيش از حد پا، اندازه نبودن دو پا، حاملگي، ضربه و تروما

درمان:

بيمار به استراحت در بستر به مدت 2-1 روز توصيه مي گردد.

براي كاهش التهاب در بافتهاي نگهدارنده از NSAIDS و كورتيكوستروئيد استفاده مي شود.

براي اسپاسم عضلاني از شل كننده عضلاني استفاده مي شود.

درمان نهائي جراحي (لامينوكتومي) است.  در متد جديدتر جراحي كه 15 دقيقه طول مي كشد با انسيزيون cm5/2 و با كمك اشعه X با لوله تروكار به فضاي رتروپرتيوئن رفته و ديسك را بر مي دارند. در اين عمل ميزان از دست رفتن خون كم است و فقط ممكن است مسير جراحي آسيب ببيند.

با استفاده از يك آتل يا كرست كمري، 85% از بيماران بعد از جراحي به طور كامل بهبود مي يابند.

بايد توجه كرد كه فقط در 15 الي 25% موارد جراحي توصيه مي گردد و 85 تا 95% ديسك هاي كمري بدون عمل جراحي بهبود مي يابند.  

عوارض عمل جراحي ديسك كمر:

-        ممكن است دژنراسيون در ناحيه ديده شود.

-        احتمال عود و بيرون زدگي در همان سطح يا سطوح ديگر وجود دارد.

-        آراكنوئيديت (التهاب پرده عنكبوتيه) كه با بروز تدريجي دردهاي سوزاننده منتشر و تكرار شونده كه به باسن مي كشد مشخص مي گردد.

-        اسكار و چسبندگي در نواحي اطراف عمل

-    ناحيه برش ديسك مي توانتد دچار نوريتهاي مزمن و نوروفيبروز شود و سندرم ديسك معيوب (عود سياتيك بعد از ديسكتومي) كه جزء شايعترين علل ناتواني و معلوليت بيمار است بروز كند.

 

نوشته شده در چهارشنبه 30 فروردین 1391ساعت 10:19 توسط irannurse| ارسال نظر(0)