وسایل لازم جهت تحویل اکسیژن:

 

تجویز اکسیژن با جریان آزاد: غلظت اکسیژن تحویلی بستگی به فاصله ماسک یا لوله از صورت نوزاد دارد. برای غلظت حدود 60% فاصله 1 اینچ از بینی لازم است.

تچویز اکسیژن داخل انکوباتور:

غلظت آن را نمی توان با دقت کنترل کرد.

تجویز اکسیژن بداخل کلاهک (Head box): بهترین راه برای تجویز مقادیر ثابتی از اکسیژن در نوزادانی که نیاز به تهویه مکانیکی ندارند، می باشد. میزان جریان ورودی هوا ـ اکسیژن در حد 8 ـ 6 لیتر باشد تا از احتباث CO2 پیشگیری کند.

 

تجویز اکسیژن با کانول دوشاخه بینی(Nasalcannul)

با این وسیله بین 6ــ1 لیتر اکسیژن در دقیقه به نوزاد می رسد. هر 1 لیتر اکسیژن درصد اکسیژن دمی ( FiO2 ) را 3% افزایش می دهیم.

تجویز اکسیژن با کاتتر بینی (Nasal Catheter):

از نظر کاربردی مثل کانول بینی است ولی نسبت به آن راحتی کمتری دارد و ممکن است باعث اتصاع معده شود. باید توجه شود هر 8 ساعت جای کاتتر عوض شود. حداکثر با این وسیله FiO2 را تا حدود 40% می توانیم افزایش دهیم. 

خطرات اکسیژن درمانی:

مقادیر خیلی کم اکسیژن با مرگ و میر بالای نوزادی و عوارض دراز مدت نورولوژیک همراه است.  از طرف دیگر مقادیر بالای اکسیژن با رتینوپاتی نارسی، سمیت ریوی اکسیژن و آسیب های دستگاه عصبی مرکزی بخصوص لکومالاسی و انفارکتوس های هموراژیک و آسیب سایر ارگانها ناشی از مقادیر زیاد اکسیژن ارتباط دارند. اکسیژن با غلظت زیاد باعث کاهش فعالیت مژک های مخاطی راه های هوایی شده که احتمال عفونت و پنومونی افزایش می یابد.

نقش پرستاران:

کنترل میزان اکسیژناسیون و ثبت آن باعث می شود تا پرستاران نظارت دقیقی بر روند اکسیژن درمانی داشته و بهترین تصمیمات را بگیرند.

سعی کنید PaO2 را بین 70ــ50 میلیمتر جیوه نگه دارید.

پالس اکسیمتر را به همراه نمونه گیری شریانی بکار ببرید.

 

به دلیل قابلیت احتراق O2 در هنگام استفاده از O2 همیشه خطر آتش سوزی در ظر گرفته شود.

نتیجه گیری:

حفظ مقادیر قابل قبول اکسیژن در خون شریانی و ممانعت از هیپوکسی یا هیپراکسی سبب بهبود مراقبت از نوزادان و کاهش عوارض دراز مدت مصرف اکسیژن خصوصا در نوزادان نارس می شود.

منابع:

• درسنامه تهویه مکانیکی نوزاد - چاپ اول 1387

• کتاب مراقبت های پرستاری ویژه - چاپ هشت

نوشته شده در شنبه 09 اردیبهشت 1391ساعت 20:51 توسط irannurse| ارسال نظر(0)