پروتکل مایع درمانی

سرمهای درمانی

محلولهای نگهدارنده یا چند الکترولیتی جانشین  ؛ الکترولیت ، اب و نیازهای خارج سلولی روزانه هستند. چنین محلولهایی ممکن است جهت جانشین کردن الکترولیتها و آب از دست رفته از طریق اسهال و استفراغ بکار روند. با تزریق این فرآورده‌ها ، جایگزینی خارج سلول طی دو روز حاصل می‌گردد. مصرف بیش از حد سبب تجمع سدیم و حجم آب اضافی در بدن ، ادم ریوی و نارسایی قلبی می‌شود.

 در طبقه بندی محلول های تزریقی ترکیبات شیمیایی و غلظت اسمزی محلول اهمیت دارد.

ترکیب شیمیایی:
 - محلول نمکی

- محلول قندی

- محلول قندی نمکی

- محلول های جایگزینی پلاسما

- محلول های قلیایی

- محلول های تغذیه ای

 

محلول ها از نظرغلظت اسمزی :

1. محلول های ایزوتونیک : این محلول ها دارای غلظت اسمزی ایده ال برای محلول های تزریقی است که آب و الکترولیت ها را بدون اختلال و جا به جایی در مایعات بدن تامین می کنند. مثل : رینگر ، رینگر لاکتات ، دکستروز 5% ، نرمال سالین

2. محلول های هیپرتونیک : این محلول ها دارای غلظت اسمزی بیش از غلظت اسمزی خون که باعث انتقال آب از داخل به خارج سلول می شوند و به حجم مایعات خارج سلولی افزوده می شود و منجر به کاهش ADH و خروج ادرار از دستگاه ادراری می شوند . مثل : مانیتول 10% و 20% ، دکستروز 20%و 50% و10%

3. محلول های هیپوتونیک : خواص درمانی آنها کمتر از محلول های هیپرتونیک است و دارای غلظت اسمزی کمتر از خون می باشند . باعث حرکت آب از خارج به داخل سلول ومی توانند همولیز گلبول های قرمزخون را ایجاد کنند و ادامه مصرف منجر به تورم سایر سلول های بدن نیز می شود . مثل : سرم نیم نرمال half salin ، آب مقطر و دکستروزواتر2/5 % .

 

نوشته شده در دوشنبه 22 خرداد 1391ساعت 11:05 توسط fakhart| ارسال نظر(0)