علیرضا نیکبخت نصرآبادی استاد راهنمای این پایان‌نامه‌ دکترای پرستاری در گفت‌وگو با خبرنگار نظام پرستاری اظهار كرد: تاکنون از این پایان‌نامه 4 مقاله برای مجلات ISI استحصال شده است و در آن نحوه‌ رویارویی پرستاران بخش‌های مراقبت ویژه نسبت به خطاهایی که رخ می‌دهد، بیان شده است.

وی ادامه داد: پرستاران از لحظه مواجهه با خطا تا حل و فصل آن فرآیندی را طی و اقداماتی را انجام می‌دهند و همواره با چالش‌هایی روبه رو هستند که در این پایان‌نامه این فرآیند رویارویی بیان شده است.

این استاد راهنمای پایان‌نامه با اشاره به اهمیت بخش‌های مراقبت ویژه، استرس و بارکاری زیاد در این بخش‌ها، شمار اندک پرسنل و شیوع و فراوانی خطاهای پرستاری افزود: پرستاران در رویارویی با خطاها مراحل مختلفی از جمله چالش‌های عاطفی سپس مرحله شناختی فعال و مرحله یادگیری از خطا را طی می‌كنند. پس از مرحله‌ شناختی فعال پرستار بر سر دوراهی قرار می‌گیرد که خطا را به صورت رسمی گزارش کند که البته امکان آن با توجه به وجود عواملی کم‌تر است و یا خطا را حل و فصل خطا كند که خود خطا را با خود اقدامی، اقدام گروهی و یا مشورت دیگران حل و فصل كند.

سینا ولیئی، عضو هیئت علمی دانشكده‌ پرستاری مامایی سنندج و محقق این پایان‌نامه نیز گفت: در این مدل یکسری عوامل موثر در بروز خطا شناسایی شدند که به نظر پرستاران مشارکت‌کننده در پژوهش سبب بروز خطا از جانب آنها شده بودند.

وی ادامه داد: همچنین در مواجهه با خطا پرستاران مراحل مختلفی از جمله مرحله عاطفی اولیه همراه با تشویش، آشفتگی و احساس گناه و ملامت را طی می‌كنند و سپس وارد مرحله شناختی می‌شدند که در آن به ارزیابی ماهیت خطا، پیامدها و پایش وضعیت می‌پرداختند که براساس نتیجه آن پرستاران در مورد گزارش کردن و یا حل و فصل کردن خطا تصمیم می‌گرفتند.

این پژوهشگر افزود: در این مدل مشخص شد که یکسری عوامل چون وجود سیستم حمایتی و تنبیه نشدن شانس گزارش‌دهی را افزایش می‌دهد اما عواملی چون ترس از انگ خوردن، ترس از عواقب، احساس عدم امنیت و ریشه‌یابی نشدن خطا شانس حل و فصل کردن خطا توسط پرستاران را افزایش می‌دادند.

ولیئی گفت: یکی از نکات قابل توجه وجود مرحله عاطفی ثانویه با حس رضایتمندی و یادآوری پس از حل و فصل کردن خطا بود. در نهایت پرستاران وارد مرحله یادگیری می‌شدند که در آن با استفاده از راهکارهابی مانند افزایش دقت، به‌روزرسانی اطلاعات، یادآوری و تذکر، تسهیم تجربه و اهمیت بخشیدن به پیشگیری تلاش می‌کردند که از بروز مجدد خطای پرستاری جلوگیری كنند.