1- باز نگهداشتن راه هوايي ....

 1- باز نگهداشتن راه هوايي با ساكشن ولي بايد دقت شود چون ساكشن فشار ICP را موقتآ بالا مي برد.  براي اكسيژن رساني به بيمار قبل و بعد از ساكشن o2 تراپي مي كنيم. همچنين ساكشن نبايد بيش از 15 ثانيه طول بكشد.

 

2- فشار بر لوبهاي پيشاني و قسمتهاي عميق خط مياني مغز منجر به ايجاد تنفس شين – استوك مي شود. در حاليكه فشار بر مغز مياني سبب هيپرونتيلاسيون مي شود. پس پرستار بايد Paco2 را كه mmHg 40-35 است كنترل كند.

3-  بايد حداقل هر هشت ساعت يكبار به سمع صداهاي ريه پرداخت.

4- سرفه و زور زدن فشار ICP را بالا مي برد. حتي الامكان بايد از ايجاد آن پيشگيري كرد.

5- براي بهينه سازي پرفيوژن بافت مغزي بايد بدن در  وضعيت مناسب و صحيح قرار بگيرد. سر بيمار در وضيعيت خنثي باشد يا با گردنبند طبي فيكس شود تا در ناژ وريدي برقرار شود. بهتر است سر را بالاتر نگهداشته و از چرخش بيش از حد گردن و خميدگي آن اجتناب كرد چون فشردگي وريد ژوگولار ميزان ICP را بالا مي برد. از خميدگي بيش از حد مفصل هيپ خودداري شود كه مي تواند با افزايش فشار شكمي ICP را بالا ببرد.

6- از مانور والسالو، و ايجاد نفخ در شكم و يبوست پيشگيري شود.

7- اقدامات پرستاري نبايد فشار را از mm Hg 25 بيشترنمايد و بايد طي 5 دقيقه به سطح اوليه خود بازگردد.

8- وجود استرس و هيجان و بيدار شدن هاي مكرر از خواب براي اين بيماران ممنوع است.

9- محيط بيمار بايد آرام باشد و ايجاد انقباضات ايزو متريك نيز ممنوع مي باشد زيرا موجب بالا رفتن فشار خون سيستميك مي گردد.

10- مراقبت ازمحل پانسمان مهم و سوند داخل بطني بايد حتمآ خشك باشد زيرا پانسمان مرطوب زمينه را براي رشد عفونت فراهم مي كند.

11- افزايش كدورت مايع يا وجود خون در CSF بايد گزارش شود و بيمار از نظر علائم مننژيت (تب، لرز، سفتي و سختي پس گردن و سر درد مداوم) چك گردد.

نشانه هاي زودرس افزايش ICP:

تغيير در LOC ، عدم تشخيص موقعيت، بيقراري، تلاش براي تنفس، حركات بدون هدف، آشفتگي ذهني، و بعد از همه اينها تغيير در وضعيت مردمكها و اختلال در حركات چشمي كه به دليل جا بجايي عصب بينايي و حركتي چشم است. پارالژي اندامها و سردرد دائمي نيز از علائم بعدي افزايش ICP هستند. علائم ديروس شامل: تاكي كاردي و براديكاردي، درجه حرارت بالا، فشار خون بالا، آپنه تنفسي، آتاكسيك (تنفس نامنظم همراه يكسري تنفسهاي كم عمق) بروز استفراغ جهنده به دليل فشار بر بصل النخاع همي پلژي يا دكورتيكه و دسربره كه نشان دهنده افزايش فشار بر ساقه مغز است.

12- براي كم كردن نيازهاي متابوليكي سلولي از دوز هاي بالاي باربيتورات استفاده مي شود.

13- از ونتر يكولوستومي استفاده مي شود ولي اگر درناژ زياد صورت بگيرد كلاپس بطنها رخ مي دهد. گاهي از    هيپر ونتيلاسيون كه سبب انقباض عروق مي شود براي اين بيماران استفاده مي شود.

14- براي كاهش ادم مغزي از ديور تيكهاي اسموتيك استفاده مي كنند. و با سوند مقدار دفع مايعات را اندازه گيري مي كنند.

15- مصرف كورتيكوستروئيد مثل دگزامتازون به كاهش ادم مغزي كمك مي كند.

16- پايين بودن درجه حرارت بدن موجب كاهش ادم مغزي و كاهش نيازهاي متابوليك مي شود و جريانهاي خون فرعي در مغز افزايش مي يابد.

17- حفظ پرفيوژن و حفظ برون ده قلب با عوامل اينو تروپبك نظير هيدروكلريد دوبوتامين و مصرف مايعات امكان پذير مي باشد.

نوشته شده در چهارشنبه 17 اسفند 1390ساعت 13:17 توسط irannurse| ارسال نظر(0)