کشش يا traction به طور اولیه به عنوان یک مداخله کوتاه مدت مورد استفاده قرار می گیرد تا زمانی که امکان استفاده از روش هایی  همچون ثابت سازی خارجی یا داخلی میسر شود، از کشش برای کاهش اسپاسم عضلانی ، جا انداختن و محور بندی و ثابت سازی شکستگی ها ،کاهش دفورمیتی و افزایش فضای بین سطوح متقابل استفاده می شود .

. كشش به دو نوع پوستي و اسكلتي تقسيم مي شود . کشش اسکلتی مستقیماً روی استخوان اعمال می شود از این شیوه کشش برای درمان شکستگی های استخوان ران ، تیبیا ، بازو و مهره های گردنی استفاده می شود . کشش اسلتي با استفاده از یک میخ فلزی یا سیمی که در قسمت دیستال قرار داده می شود مستقیماً روی استخوان اعمال می شود معمولاً برای تامین هدف درمانی از 12-7  كيلو گرم وزنه استفاده می شود . کشش پوستی  : زمانی که بی حرکت کردن نسبی به طور موقت مد نظر باشد از این نوع کشش استفاده می شود . قبل از استفاده از کشش پوستي ، پرستار پوست را از نظر ساییدگی و اختلالات گردش خون مشاهده می کند . مقدار وزنه مورد استفاده در هر اندام 5/3- 2 کیلوگرم و در مورد کشش لگنی بسته به وزنه بیمار kg 9-5/4 می باشد . اندام باید قبل از برقراری کشش تمیز و خشک باشد . برای استفاده از کشش پوستي یک پرستار اندام را از زیر پاشنه و زانو بلند کرده و حمایت می کند و پرستار دیگر به گونه ای چکمه را زیر پای بیمار قرار می دهد که پاشنه بیمار در قسمت پاشنه چکمه قرار گیرد . در هنگام بستن نوارهای کشش باید دقت شود که در بالای قوزک پا و قسمت پروکسیمال درشت نی فشار زیاد اعمال نگردد زیرا احتمال زخم فشاری و آسیب عصبی وجود دارد ( آسيب به عصب پرونئال ) .

قبل از برقراری کشش پرستار اطلاعاتی را درباره پروسجر ، اهداف و تاًثیر آن در روند بهبودی در اختیار بیمار قرار می دهد پس از برقراری کشش  پرستار مکرراً وضعیت عصبی – عروقی (رنگ ، درجه حرارت ، پرشدگی مویرگی ، ادم و نبض ، توانایی حرکت و حس ) آن قسمت از بدن را که تحت کشش قرار دارد  بررسی کرده  و یافته های غیر طبیعی را به پزشک اطلاع می دهد .

چون بیمار در بستر بی حرکت می باشد لازم است تشک سفت باشد . پرستار می تواند با تغییر وضعیت بیمار در محدوده کشش فشار روی قسمت های وابسته بدن را کاهش دهد . در طی کشش درمانی به منظور پیشگیری از تحلیل عضلات و مفاصلی که تحت کشش نیستند تشویق می گردد .در حین ورزش پرستار باید اطمینان حاصل کند که نیروهای کشش در جهت درست خود قرار دارند و وضعیت بیمار برای پیشگیری از عوارض ناشی از محور نادرست بدن مناسب می باشد .

پرستار ، درناژ و محل میخ را از نظر علائم عفونت مثل التهاب ، حساسیت و درناژ چرکی مورد بررسی قرار می دهد .

 

اصول یک کشش مؤثر

1-      کشش می بایستی مداوم باشد تا در جهت جاانداختن و بی حرکت کردن شکستگی موثر واقع شود .

2-      کشش اسکلتی هرگز نباید قطع شود .

3-      وزنه ها برداشته نمی شوند مگر اینکه کشش به صورت متناوب تجویز گردد .

4-      بیمار زیر کشش زمانی که در مرکز تخت خود قرار دارد در بهترین حالت محور بندی واقع می شود .

5-  بندهای وزنه نباید گرفتگی داشته باشد.

6- وزنه ها باید آزادانه آویزان باشند و روی کف اتاق یا تخت قرار نگیرند .

7- گره ریسمانه ها نباید قرقره و پایه تخت را لمس کند .

8- برای جلوگیری از چرخش پای بیمار به سمت داخل و خارج از کیسه های شن در دو طرف پا استفاده می شود .

 

* پیشگیری از عوارض

 

1- زخم های فشاری

- نقاط تحت فشار و برجستگی های استخوانی از نظر قرمزی و شکنندگی پوست بررسی شوند .

- بیماری که در وضعیت خوابیده به پشت قرار می گیرد بیش تر در معرض خطر زخم فشاري قرار دارد لذا بایستی حداقل هر 2ساعت مراقبت از پشت بیمار به عمل آید .

- برای به حداقل رساندن احتمال زخم پوستی از تشک های مخصوص ( فوم های متراکم ، توشک های پر از هوا) استفاده شود .

- تعویض ملحفه رختخواب و صاف کردن چین و چروک آن می بایستی به طور مرتب انجام شود .

 

2- یبوست و بی اشتهایی

- بی حركتی سبب کاهش حرکات لوله گوارشی و متعاقباً یبوست وبی اشتهایی می گردد یک رژیم غذایی با فیبر زیاد و مایعات کافی ممکن است تحرک لوله گوارشی را تحریک کند .

- در صورت وجود یبوست می توان از نرم کننده های مدفوع ، ملین ها ، شیاف ها و تنقیه استفاده کرد .

 

3- عفونت ادراری

- تخلیه ناقص مثانه در اثر وضعیت بیمار در تخت (خوابیده به پشت) و ممانعت بیمار از مصرف مایعات به دلیل ناراحتی از استفاده از لگن فرد را مستعد عفونت ادرار می کند . لذا پرستار باید مقدار مصرف مایعات و خصوصیات ادرار را بررسی کند . بیمار تشویق می شود که مایعات فراوان بنوشد و هر 3ساعت یک بار ادرار کند . در صورت استفاده از سند ادراری رعایت نکات استریل در حین سنداژ حائز اهمیت است .

 

4- رکود خون وریدی و ترومیوز وریدهای عمقی

- بیمار از نظر علائم DVT شامل حساسیت ساق پا ، گرما ،تورم یا قرمزی و علامت مثبت هومانز ( درد همراه با دورسیفلوکسیون مچ پا ) بررسی می شود .

- نبض های پشت پا ، زانو و... چک می شود .

- از جوراب های الاستیک و وسایل تجویز شده برای کمپرسیون استفاده می شود .

- بیمار به منظور پیشگیری از کم آبی و تغلیظ خون که هر دو موجب رکود خون می شوند به مصرف مایعات تشویق می گردد .

- جهت افزایش بازگشت وریدی بیمار به انجام انقباضات ایزومتریک در اندام تحت کشش (در صورت تجویز پزشک) تشویق می گردد .

- ممکن است جهت پیشگیری از DVT از داروهای ضد انعقاد نظیر enoxaprin استفاده شود .

نوشته شده در شنبه 03 تیر 1391ساعت 20:42 توسط irannurse| ارسال نظر(0)