كشش يك مداخله كوتاه مدت است كه استفاده روشهائي چون ثابت سازي خارجي يا داخلي را ميسر مي سازد. از كشش براي كاهش اسپاسم عضلاني، جا انداختن محور بندي، ثابت سازي شكستگيها، كاهش دفورميتي و افزايش فضاي بين سطوح متقابل استفاده مي شود.

 1.      كشش پوستي Bucks بر قسمت تحتاني پا اثر مي گذارد. بنابراين بايد اين قسمتها مورد توجه بيشتري قرار گيرند.

2.      پوست بايد از نظر زخم و خشكي كنترل گردد.

3.      كشش پوستي بايد ممتد باشد.

4.      قبل از برقرار كردن كشش پوستي، پوست ناحيه بايد شيو شده و شسته و تميز گردد.

5.      قبل از برقرار كردن كشش پوستي، بايد از سلامت پوست و گردش خون ناحيه مطمئن شد.

6.   هنگام فيكس كردن نوار كشش پوستي چسب نبايد به ناحيه بالاي قوزك پا و پروگزيمال نازك ني فشار زيادي اعمال كند زيرا احتمال زخم فشاري و آسيب عصبي وجود دارد.

7.      وزنه اي كه به تراكشن پوستي متصل مي گردد بين 5 الي 8 پوند بوده و از طريق قرقره مناسب از لبه تخت آويزان مي گردد.

8.      بازديد ناحيه مچ پا و تاندون آشيل سه بار در روز بايد انجام گردد.

9.      تغيير وضعيت هر دو ساعت يكبار براي پيشگيري از زخم فشاري الزامي است.

10.  اندام هاي تحتاني از نظر خطر بروز DVT  مورد توجه قرار گيرند.

11.  نبضهاي محيطي از نظر پرشدگي مويرگي و درجه انگشتان پا كنترل شوند.

عوارض كشش پوستي:

 شامل شكنندگي پوست، فشار روي عصب ناحيه، نقصان گردش خون و افتادگي پا (در صورت تحت فشار قرار گرفتن عصب پرونئال)

براي بررسي استحكام تاندون آشيل بيمار را در وضعيت خوابيده روي شكم در حاليكه زانو و قوزك پا در زاويه 90 درجه خم شده اند قرار مي دهيم يا بطور متناوب از بيمار بخواهيد روي صندلي زانو بزند و ماهيچه هاي ساق پا را تحت فشار قرار دهيد و پيدايش plantar flexion را در قوزك پا بررسي كنيد. كه فقدان آن نشانه پارگي تاندون آشيل مي باشد. 

نوشته شده در دوشنبه 10 بهمن 1390ساعت 11:17 توسط irannurse| ارسال نظر(0)